hartura
Sep 10, 2012 in Uncategorized
hartura. (De harto).
1. f. hartazgo.
2. f. Abundancia excesiva.
3. f. Logro total y cumplido de un deseo o apetito.
///////////////////

Pues sí, estoy harta, más en la primera y segunda acepción que en la tercera, porque parece que responde sólo a una cuestión de panza llena que no tiene nada que ver con mi total y completa sensación de insatisfacción.
Estoy harta de estar insatisfecha.
Estoy harta de tantas cosas que este post va a sonar como un mantra. Harta Harta Harta… Bien, si os aburre sólo podéis parar de leer, si no podéis parar de leer a pesar de todo: joderos.
Hay tantas cosas que pueden decepcionar a una idealista, a una anarquista, a una feminista… En estos tiempos de la hipocresía general, del apalanque general, de la desidia general, yo me siento contagiada y corrupta, enferma, sola, triste.
Estoy harta de mí misma para empezar. Eso quiere decir que todo lo que me rodea ya no significa NADA. Porque las cosas que yo soy (o era) están dejando de valerme la pena.
Estoy harta del discurso, de hablar, de escribir, de que pasar a la acción efectiva sea siempre un ejercicio tan complejo. Estoy harta de que nada sea efectivo. Llevo más de diez años poniendo en acción todo lo que aprendí de la vida, entregando todas mis energías a una lucha que ahora (quizás porque estoy decepcionada) se me hace más un ejercicio de burócratas y gente con ganas de triunfo que algo que hacemos porque hacer otra cosa sería vergonzoso para cualquiera con un mínimo de integridad.
Estoy harta de querer cada día matar a mucha gente y no tener el valor de hacerlo. Caminar por la calle se me hace un ejercicio de malabarismo: todo el tiempo intento controlar mis pulsiones, mis instintos, mis deseos.
Estoy harta de que mi mejor amiga esté muerta. Estoy harta de que algunxs vean su fantasma y yo no pueda verlo a pesar de haberlo invocado cada noche desde que murió. Estoy cansada de mirar por la ventana que la mató, de dormir cada noche bajo este marco. Estoy harta de dudar de su inteligencia, de no tener el valor suficiente para seguir su camino, de ser lo suficientemente metódica como para tener que prepararlo todo antes, de ser tan perezosa como para no ser metódica.
Estoy harta de no poder decir ese gran “iros a tomar por culo”.
Estoy harta de las decepciones, de haber sido tan idiota como para confiar, respetar y querer a tanta gente que no lo merecía, gente que me ha abandonado, que no tiene ni el pequeño detalle de pensarme o de decirme que me piensa o de decirme que no quiere pensarme porque pensarme les resulta aburrido, doloroso, imposible. Estoy harta de cobardías, secretos del “estado queer”, de las luchas internas, de la mierda que circula por nuestras vidas camuflada de guay. Os metería a todxs en la cámara de gas y le daría al “play” sin pensármelo dos veces, os metería ahí junto a todo aquello que una vez criticamos juntxs y que ahora parece que hasta os favorece.
Estoy harta de Europa y de ser europea. Yo no tengo nada que ver con esta gente. Europa es un gran barco, viejo y ajado, cargado con la mierda más grande que la humanidad jamás pudo cagar, y ahora se hunde porque la mierda pesa demasiado y el mar por el que navega está más denso que nunca.
Yo como buena rata llevo ya un tiempo observándolo y no pienso quedarme aquí para hundirme con ello. Mi decepción más grande viene del hecho de saber que aquí, en estás circunstancias y en este contexto, nada puede ser salvado: demasiada carcoma para tan poca madera.
Como buena rata voy a marcharme. Un instinto (sí, como animal, tengo ese tipo de cosas, aunque muchas de ustedes haya decidido ser personas) me impulsa a ello. Sé que es el mismo instinto que cada día cuando despierto me dice “Tírate”. Finalmente entre tratar de sobrevivir y abandonar la partida no hay mucha diferencia, el mundo está lleno de muertos vivientes que caminan hacia sus puestos de trabajo y que hacen las cosas porque las cosas se tienen que hacer y alguien tiene que hacerlas.
Estoy harta de dar explicaciones.
Estoy harta de que mi trabajo político y de que mi conciencia ética me hayan relegado a la pobreza. Me gustaría poder vivir sin la lacra del dinero, me gustaria no necesitar dinero para nada, porque ser la persona que soy implica que puedo dar mucho sin pedir nada a cambio. Me gustaría que mi sentido solidario se viera compensado con otras solidaridades. Pero no llegan. Es más: he confiado en personas que me dañan cuando más débil estoy, en personas que quieren que yo sea alguien “normal”.
Estoy harta de tener que pagar por cosas que yo jamás me atrevería a cobrar.
Estoy harta de todo. Y particularmente del todo en que un día creí firmemente. Ahora he dejado de creer.
“Ya no creo en nada” fue lo que escribí durante un año en mi pared. Lo he quitado cuando he ido volviendo a la vida, pero ahora ya no lo necesito escrito, finalmente, eso es lo que hay: Ya no creo en nada.
Yo quiero hacer como Neruda, irme a vivir con la gente sencilla. Con los punkis, con las personas que comprendan la vida como un instante y no como un propósito.
Estoy harta de la gente que tiene propósitos. Especialmente harta de aquella gente que se propone VIVIR TRANQUILA. Por mí os pueden dar por culo, mucho, y bien a todxs.
Estoy harta, sin más.
“Y qué le importa a nadie cómo está mi alma?
(más triste que el silencio,
más sola que la luna)
Y que importa ser poeta o ser basura?”





September 10th, 2012 at 11:48 am
(…) Y ahora, perdonadme, señores,
que interrumpa este cuento
que les estoy contando (…)
Fuerza. Estar hartx también es estar colmadx, y las digestiones lentas pesan, pero acaban por hacerse.
September 11th, 2012 at 2:28 am
Jamás lo repitas, te lo digo en serio, jamás digas que lo dejarás todo, hay gente que te necesitamos.
el Sapo.
September 12th, 2012 at 4:44 pm
Normally being fed up with everything means you’re going to start something different. Pues nada, cuenta conmigo si te sirvo para algo. Un beso, hermosa.
September 13th, 2012 at 10:35 pm
Diana, jo també estic farta. De tot, de mi. Tu m’has fet veure i entendre coses que ni imaginava. Jo sóc el mort vivent que cada dia va a l’oficina a fer el que s´ha de fer. Jo sóc el que no he de ser: esclava. Esclava de mi mateixa. Tu m’estàs fent veure coses com aquestes i tu m’estàs empenyent a ser una dona lliure. No marxis. No marxis enlloc, perquè gent com jo et vol. Em continues fent por, però, perquè ets massa viva, massa directa, massa intensa, sense els prejudicis que no em deixen ser ni viure. Et vindré a veure a Balaguer o el dia 29 d’octubre. Aniré amb un conegut teu, ja t’ho vaig dir. I espero que em deixis besar-te. Ets molt gran, Diana. Molt gran.
September 14th, 2012 at 1:07 pm
Anna, gracias por tus palabras, se me salta el lagrimón, nena…
No te preocupes que a nos ser que me marche al otro barrio, seguirás teniendo acceso a lo que hago porque gracias a estas pantallitas luminosas el mundo es muy pequeño.
Había un error en mis siguientes actuaciones, la del 29 de octubre es, en realidad, el 29 de septiembre, vale?
Allí te espero y por favor, no me tengas miedo, soy muy buena persona.
Abrazos y salud,
Diana